Kada se setimo 60. godina prošlog veka, prvo pomislimo na velike promene u mnogim sferama, modernizaciju, radovanje životu… Sve ove promene snažno su se odražavale u umetnosti, a posebno u muzici, koja je postajala sve dostupnija, raznovrsnija i drugačija.
Glavni nosač zvuka u to vreme su bile gramofonske ploče, ali retko ko je mogao sebi da priušti ovakvu muzičku kolekciju. Posebnu radost su predstavljale ploče sa najnovijim pesmama donetim iz drugih zemalja.
Diskoteka je, po definiciji, zbirka gramofonskih ploča, a potom i mesto gde su mladi mogli da se okupe i slušaju muziku, čuju najnovije svetske hitove, plešu i druže se.
Pojava diskoteka ima veoma ozbiljne korene koji počinju baš u Parizu. Pre Drugog svetskog rata, u Parizu je bila omiljena džez muzika i crni džez muzičari iz Amerike su bili dobrodošli. Širenje nacizma u Evropi uticalo je na zatvaranje džez klubova i mnogi crni muzičari su pobegli nazad u Ameriku.
Ubrzo je džez postao opozicija nacističkoj viziji „čistog društva“ i muzički profil Francuskog pokreta otpora. Klubovi su otvarani u podzemlju, u podrumima, skriveni od očiju i ušiju, a ulaz je bio moguć samo uz tajnu lozinku. Kako je bilo suviše opasno dovesti muzičare da sviraju uživo, po ovim klubovima se puštala muzika sa gramofonskih ploča i oni dobijaju naziv diskoteke – što je francuska reč za zbirku ploča. Termin ubrzo počinje da se odnosi i na noćni klub u kome se muzika pušta sa ploča umesto muzike uživo.
Godine 1941., u Parizu, u podrumu kuće u Huchette ulici, otvorena je „Le Discotheque“, gde su puštane džez ploče. U diskotekama Pariza bilo je moguće sresti borce otpora, simpatizere i druge ljubitelje plesa.
Prva diskoteka na Balkanu otvorena je u Beogradu, u podrumu kuće diplomate i političara Jevrema Grujića, Svetogorska br. 17, pod pokroviteljstvom Košarkaškog kluba „Crvena Zvezda“. Bila je poznata pod nazivom „Kod Laze Šećera“, jer je vlasnik bio Lazar Šećerović, unuk Jevrema Grujića.
Diskoteka „Kod Laze Šećera“, radila je samo godinu dana, a za to vreme, pre nego što ju je zatvorila narodna milicija, posetili su je: Alen Delon, Mira Stupica, Pako Raban, Jovan Ćirilov, Lokica Stefanović, Šarl Aznavur, Katrin Denev i mnogi, mnogi drugi.
Vršac nije kasnio za Beogradom. Prva diskoteka otvorena je u ulici Anđe Ranković, u podrumu lovačkog društva, pored zgrade pošte i držao ju je Bora Dakić 1968./69. godine. Tu su najviše dolazili stariji gimnazijalci i gosti Vršca.
Druga diskoteka je otvorena u podrumu Doma omladine u Dvorskoj ulici oko 1973. godine. Disk džokej je bio Zoran Đorđević. U „Rupu” su dolazili mlađi i stariji omladinci Vršca.
U prizemnoj zgradi na uglu Ljubljanske i Dimitrija Tucovića ulice se takođe igralo uz muziku sa gramofonskih ploča kao i preko puta Radničkog bioskopa (danas Kulturnog centra) u Sterijinoj ulici.
Na prostoru današnje Vile Breg, na spratu zastakljene trerase nekadašnjeg hotela”Breg” nalazio se od sredine osamdesetih „Dancing bar” diskoteka, u kojoj su se puštali svetski hitovi, dok je u blizini postojala i letnja diskoteka na otvorenom poznata kao „Terasa” sa disk džokejom Popov Zoranom.
„Ovom izložbom oživljavamo duh 60. godina prošlog veka i podsećamo se događaja i ljudi koji su činili i posećivali prvu i za dugo jedinu diskoteku od Milana do Vladivostoka“, kažu u Gradskom muzeju Vršca.
