Od kulturnih dobara koji se čuvaju u zbirkama Muzeja u Beloj Crkvi izdvaja se nekoliko celina koje su od velikog značaja ne samo za Belu Crkvu, već i šire. Jedna od tih celina je i arheološko nasleđe belocrkvanskog kraja.
Kako je prostor Južnog Banata uvek bio naseljen, u arheologiji su evidentirana brojna nalazišta koja obuhvataju više arheoloških slojeva: neolit, bronzano doba, gvozdeno doba, period rimske dominacije, sarmatska naselja i srednjovekovna utvrđenja. Arheološku zbirku muzeja upravo čine predmeti koji su pronađeni na lokalitetima u okolini grada i na teritoriji čitave opštine, a pokrivaju sve periode.
Vinčanska statueta kao deo neolitske kulture svedoči o kontinuitetu boravka stanovništva na ovim prostorima, kao i o kvalitetu geografsko klimatskih uslova za razvoj života i zajednica. Iako danas nije u potpunosti jasna namena ovih statueta, kako u kultnom, duhovnom, tako ni svakodnevnom životnom kontekstu vinčanske kulture, ona predstavlja značajan deo života neolitskog čoveka.
Pažljivim posmatranjem se može reći da je stanovnik ovog neolitskog naselja veoma uspešno prikazao ljudsku figuru u jeziku onovremene komunikacije i svojih estetskih vrednosti. Oštećenja i nedostajući delovi ostavljaju posmatraču prostor da zamisli prvobitni izgled i svojom pretpostavkom rekonstruiše varijante njenog punog sjaja.
Značajan broj predmeta koji potiče iz bronzanog doba oslikava život ljudi, a najveći centar tokom ove epohe je bila luka na Dunavu – arheološko nalazište „Đurica“.
Kako se nalazište nalazi na peskovitom prostoru oboda Deliblatske peščare, obali Dunava, reka je u svoje korito povukla celo nalazite. Istraživanjem ovog lokaliteta tokom 20. veka i zalaganjem brojnih arheologa sačuvan je deo materijala koji pronađen na „Đurici“. Najreprezentativniji primerak je „Grob spaljenog pokojnika“, sačuvan sa svim grobnim darovima, a koji svedoči o tome da je u brnzanom dobu postojao običaj daće (ostavljanje hrane u posudama pored urne, kako bi se pokojniku obezbedila najbolja hrana u zagrobnom životu).
Takođe, brojni komadi keramike svedoče o izuzetnom umeću bronzanodobskog čoveka da napravi i ukrasi keramiku.
Najpoznatiji arheološki nalaz na teritoriji opštine Bela Crkva su dva primerka Votivnih kolica, pronađenih u okolini sela Dupljaja početkom 20. veka. Izrađena su od pečene gline i vešto modelovana sa ukrasnim ornamentima ispunjenim belom pastom. Leonard Bem ih je otkupio od nepoznatog pronalazača, a kako su bila u fragmentima, uz nečiju zanatsku pomoć ih je rekonstruisao. Kola su kružnog oblika i u njima se nalazi figura muškog božanstva obučena u žensku odeću sa širokom suknjom. Vuku je dve barske ptice, a treća se nalazi na mestu kočijaša. Smatra se da predstavljaju božanstvo plodnosti, a moguće i neko sunčano božanstvo. Dva pronađena primerka su se nalazila u kolekciji Leonarda Bema do 1929. godine, kada je njegov sin Karl prodao primerak sa barskim pticama Narodnom muzeju u Beogradu, a drugi, manji, Feliksu Milekeru za Gradski muzej Vršac.
Konzervatorsko odeljenje Narodnog muzeja u Beograd je 2013. godine, za potrebe Muzeja u Beloj Crkvi izradilo repliku Dupljajskih kolica, koja je danas izložena u stalnoj muzejskoj postavci.
Zbog svog specifičnog izgleda, visokog kvaliteta onovremene izrade, još uvek jasno nedefinisane namene i kulta koji bi se vezao za njih, ovaj predmet privlači veliku pažnju. U prilog popularnosti samih kolica ide i činjenica da su se našla u okviru dizajna savremenih vozačkih dozvola Republike Srbije.
